ക്ഷേത്രത്തില് പ്രവേശനം ഇല്ലാതിരുന്ന 90% ജനങ്ങളുടെയും സംഗീതത്തെ അവഗണിച്ചു കൊണ്ടുള്ള ഒരു പഠനമാണ് കേരള സംഗീതത്തെ സംബന്ധിച്ച് നടന്നിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ടാണ്, സോപാനസംഗീതമാണ് അടിസ്ഥാന കേരള സംഗീതം എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ പരന്നത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു സംഗീത രൂപത്തെ പ്രായോഗികമായി കൈകാര്യം ചെയ്തുവരുന്നവരല്ല കേരള സംഗീതത്തെക്കുറിച്ച് പഠനങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും രചിച്ചത് എന്ന അപകടവും ഇത്തരം വഴിപിഴയ്ക്കലിന് കാരണമായി. ക്ഷേത്ര ബാഹ്യമായതും കേരളദേശത്തെ ബഹുഭൂരിഭാഗം ആളുകള് കൈകാര്യം ചെയ്തിരുന്നതുമായ സകല പാട്ടു രീതികളുടേയും പ്രാധാന്യത്തെ ഇത്തരത്തില് പഠിച്ചവര് ഗൗനിച്ചില്ല. ക്ഷേത്രത്തിനകത്തും പുറത്തുമായി നിലനില്ക്കുന്ന പാട്ടു ശൈലികളുടെ ആകെത്തുകയാണ് കേരളസംഗീതം എന്ന് നിസംശയം പറയുമ്പോള് മാത്രമേ കേരളീയ ഗാനശാഖയുടെ സമ്പന്നതയും സത്യസന്ധതയും വെളിവാകൂ.
“മത്സരങ്ങളിലൂടെ ആരെയെങ്കിലും തോല്പ്പിക്കുവാനോ, ഗിന്നസ് പ്രകടനങ്ങള് പോലെയുള്ള കോമാളിത്തങ്ങളിലൂടെ ആരെയെങ്കിലും മറികടക്കാനോ, പുരസ്കാരങ്ങളും, സ്ഥാനമാനങ്ങളും നേടുവാനോ ഉള്ള ഉപാധിയല്ല കല. കല അവതരിപ്പിക്കുന്നവര്ക്ക് മുന്പിലുള്ളവര്ക്ക് അതുവരെയില്ലാത്ത സമാധാനവും സന്തോഷവും ശാന്തിയും പ്രദാനം ചെയ്തു ഈശ്വരനെ അനുഭവിക്കുവാനുള്ള അവസരം നല്കലാണതിന്റെ ധര്മ്മം.ഈശ്വരനെ അനുഭവിക്കുക എന്നാല് മനസ്സ് കുട്ടിയെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കമായി തീരുക എന്നതാണ്. ഒരു മനുഷ്യനില് ജന്മനാ ഉണ്ടായിരുന്ന നിഷ്കളങ്കതയെ മരണം വരെ നിലനിര്ത്താനുള്ള പ്രേരക ശക്തിയാണ് കല. കലാപ്രവര്ത്തകര് സ്വയം ഈശ്വരന്റെ പ്രതിനിധികള് ആകയാല് അത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെ വേണം കലാജീവിതവും വ്യക്തിജീവിതവും നയിക്കുവാന്…. ”
