ഞെരളത്ത് കലാശ്രമത്തിന്റെ ആരംഭ ലക്ഷ്യം ഞെരളത്ത് രാമഃപ്പാതുവാള് എന്ന ഗായകന്റെ പേരുപയോഗിച്ച്, കൊട്ടിപ്പാടിസ്സേവ എന്നറിയപ്പെടുന്ന സോപാനസംഗീതത്തെ ലോകം മുഴുവന് പ്രചരിപ്പിയ്ക്കുക എന്നതാണ്. ഇതിലൂടെ ഈ കലാരൂപം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവര്ക്ക് നിലയും വിലയും ഉണ്ടാക്കാനും അവര്ക്ക് ഈ കലമാത്രം ഉപാസിച്ച് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ജീവിയ്ക്കുവാനും പ്രേരണ നല്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം സാധ്യമാകും. കേവലം ക്ഷേത്രത്തിനകത്തെ നാമമാത്രമായ ചടങ്ങുകള്ക്കു വേണ്ടി പാടിയിരുന്ന ഈ ഗാനശാഖയെ ജാതി മത രാഷ്ട്രീയ ലിംഗ ദേശ ഭേദമെന്യേയുള്ള വേദികളില് ആവശ്യമുള്ള ഒന്നാക്കി തീര്ത്താല് ഈ ലക്ഷ്യം എളുപ്പത്തില് സാധിയ്ക്കാം. പാടുന്നത് എവിടെയായാലും സര്വ്വേശ്വരന്റെ തിരുനടയിലാണെന്ന ഭാവത്തില് സ്വയം മറന്നുപാടുന്ന ഒരു ആത്മീയ സംഗീതമായി ഈ ഗാനശാഖ മാറണം. അതിന് സകലതിനേയും ഈശ്വരതുല്യം ആദരിയ്ക്കുന്ന വിഭാഗീയതകളില്ലാത്ത മനോഭാവം ശക്തിപ്പെടണം. കലാക്രമവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നവരിലെല്ലാം ഈയൊരു പ്രപഞ്ചക്ഷേമ താല്പര്യം വളര്ത്തുക, അതിനായി സകല കലകളേയും ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക എന്നതാണ് കലാക്രമപ്രവര്ത്തനങ്ങളുടെ പരമലക്ഷ്യം. നമുക്കുവേണ്ടി നമുക്കു മുന്പുള്ളവര് ജീവിച്ചുവെന്നും നാം ജീവിയ്ക്കുന്നത് അതുപോലെ അടുത്ത തലമുറയ്ക്കു വേണ്ടി കൂടിയാണെന്നുമുള്ള സന്ദേശം പ്രചരിപ്പിയ്ക്കപ്പെടണം. ജാതിയും മതവും മറ്റു വിഭാഗീയതകളുമല്ല നിഷ്കളങ്കമായ ഹൃദയമാണ് ഒരാള്ക്ക് കലോപാസകനാകാനുള്ള പ്രധാന യോഗ്യതയെന്നും അതുതന്നെയാണ് മനുഷ്യത്വം എന്നും ബോധ്യപ്പെടുത്തി, മനുഷ്യരായി ജനിച്ച എല്ലാവരേയും മനുഷ്യരായി തന്നെ അഥവാ ദേവതുല്യരായി മരിച്ചു പോകാന് സജ്ജരാക്കുകയാണ് കലാശ്രമത്തിന്റെ ആത്യന്തിക സ്വപ്നം.
“മത്സരങ്ങളിലൂടെ ആരെയെങ്കിലും തോല്പ്പിക്കുവാനോ, ഗിന്നസ് പ്രകടനങ്ങള് പോലെയുള്ള കോമാളിത്തങ്ങളിലൂടെ ആരെയെങ്കിലും മറികടക്കാനോ, പുരസ്കാരങ്ങളും, സ്ഥാനമാനങ്ങളും നേടുവാനോ ഉള്ള ഉപാധിയല്ല കല. കല അവതരിപ്പിക്കുന്നവര്ക്ക് മുന്പിലുള്ളവര്ക്ക് അതുവരെയില്ലാത്ത സമാധാനവും സന്തോഷവും ശാന്തിയും പ്രദാനം ചെയ്തു ഈശ്വരനെ അനുഭവിക്കുവാനുള്ള അവസരം നല്കലാണതിന്റെ ധര്മ്മം.ഈശ്വരനെ അനുഭവിക്കുക എന്നാല് മനസ്സ് കുട്ടിയെപ്പോലെ നിഷ്കളങ്കമായി തീരുക എന്നതാണ്. ഒരു മനുഷ്യനില് ജന്മനാ ഉണ്ടായിരുന്ന നിഷ്കളങ്കതയെ മരണം വരെ നിലനിര്ത്താനുള്ള പ്രേരക ശക്തിയാണ് കല. കലാപ്രവര്ത്തകര് സ്വയം ഈശ്വരന്റെ പ്രതിനിധികള് ആകയാല് അത്രമാത്രം ശ്രദ്ധയോടെ വേണം കലാജീവിതവും വ്യക്തിജീവിതവും നയിക്കുവാന്…. ”
